به درخواست اهالی برای بررسی مشکلات این روستا به منزل آباد می‌رویم.
نخستین فردی که سر راهمان قرار می‌گیرد از وضع نابسامان کوچه‌ها گلایه می‌کند.
فاطمه سحاب به خبرنگار ما می‌گوید: بیشتر کوچه‌های منزل آباد آسفالت ندارد و پیاده روهای خیابان آن نیز خاکی و ناهموار است و با اینکه برای جمع آوری زباله و نظافت کوچه‌ها از هر خانواده مبلغی می‌گیرند، کوچه‌ها را تمیز نمی کنند و زباله‌ها به موقع جمع نمی‌شود، شکایت هم که می‌کنیم می‌گویند نیرو به اندازه کافی نداریم.
او می‌افزاید: متأسفانه بچه‌های ما در همین کوچه های کثیف بازی و تردد می کنند و به انواع بیماری‌های پوستی مبتلا می‌شوند، چون جایی برای بازی و تفریح ندارند.
رمضانی یکی دیگر از اهالی هم می‌گوید: در «بهشت ۲۷» فقط چند متر از اول کوچه را آسفالت کرده اند، در نتیجه جلوی آب باران و آب شست و شوی منازل سد شده است و همیشه مقداری آب وسط کوچه راکد می ماند که دردسرهای زیادی را برای اهالی فراهم آورده است.

اتوبوس نداریم
یکی دیگر از اهالی می‌گوید: ساکنان منزل آباد از لحاظ رفت و آمد به مشهد مشکل دارند. فائزه سالار می‌افزاید: از منزل آباد تا جاده اصلی مسافت زیادی است و تقریباً ۳۰ دقیقه راه را باید پیاده بپیماییم تا به ایستگاه اتوبوسهای فردوسی برسیم که آن هم یک ساعت به یک ساعت می‌آید و گاهی چنان شلوغ است که جایی برای سوار شدن ندارد.
وی یادآور می‌شود: دبیرستان هم نداریم و فرزندان ما باید همین مسافت را برای رفتن به دبیرستانهای مشهد طی کنند.

حیف نام بهشت!
معصومه غلامی مقدم هم می گوید، شما را به خدا سری به «بهشت ۱۵» بزنید، نمی‌دانم چرا نام بهشت را روی این کوچه گذاشته‌اند. به این کوچه در گذشته «قلعه کهنه» می گفتند و هنوز هم بیشتر به همین نام موسوم است، کوچه متروکه‌ای است که اغلب خانه‌های آن مخروبه و غیر مسکونی است و متأسفانه محلی شده برای ریختن زباله و آشغال‌های اهالی و تجمع انواع حشرات و حیوانات موذی و هیچ کس هم پیگیر نیست، از طرف صدا و سیما هم آمدند و برای گزارش ۵ فیلمبرداری کردند، ولی تاکنون از سوی مسؤولان هیچ اقدامی برای رفع این مشکل صورت نگرفته است.

خانه‌های بی در و پیکر
غلامی همچنان در حال شکوه و شکایت ما را به «بهشت ۱۵» یا همان کوچه قلعه کهنه می‌برد وضعیت این کوچه نامناسب و اسفناک است و تأسف بارتر اینکه در بیشترخانه‌های مخروبه و بی در و پیکر آن افراد پیر و سالخورده و مستمند زندگی می‌کنند.
علی اکبر بهلولی یکی از همین افراد است که زیر پوشش کمیته امداد قرار دارد. او می گوید: هر خانواده باید مبلغ ۲۰۰ هزار تومان بپردازد تا کوچه شان را آسفالت کنند، افرادی که پول داشتند و این مبلغ را پرداخت کردند کوچه‌هایشان آسفالت شد، ما که نداریم زمستان و تابستان از گرد و خاک و گل و لای آن در عذاب هستیم. اواسط کوچه اتاقکی وجود دارد که فاقد در و پنجره است و پرده نازکی وسایل درون اتاق را از انظار پنهان نگه می‌دارد، می‌گویند این اتاقک محل زندگی پیرمرد سالخورده‌ای است که هیچ کسی را ندارد.

مسؤولان چه می‌گویند؟
پس از شنیدن گلایه‌های مردمی به سراغ یکی از مسؤولان شورای روستا می رویم.
محمود پروانه می‌گوید: منزل آباد بیش از ۲۰۰ سال قدمت دارد، این روستا به دلیل همجوار بودن با مشهد بسیار مهاجرپذیر است، به گونه ای که سال ۸۵ حدود ۳ هزار نفر جمعیت داشت، سال ۹۰ جمعیت روستا به ۸ هزار نفر رسید و در حال حاضر بیش از ۱۰ هزار نفر جمعیت دارد.
وی در مورد مشکل آب روستا می گوید: منزل آباد یک حلقه چاه آب شرب دارد که سال ۶۱ تا ۶۲ برای ۵۰ خانوار یعنی ۲ هزار نفر پیش بینی شده بود و در حال حاضر باید جوابگوی حدود ۵ هزار خانواده باشد، با این حال کمبود آب وجود ندارد، بلکه مصرف بی رویه مردم موجب افت فشار آب می‌شود.
وی می‌افزاید: در حال حاضر در منزل آباد ۵۰ تانکر آب غیر شرب وجود دارد که اگر اهالی برای بنایی و این گونه مصرف‌ها آب غیر شرب را خریداری کنند مشکل کم آبی برطرف می‌شود.

کوچه‌ها آسفالت می‌شود
پروانه در مورد آسفالت کوچه‌ها هم می‌گوید: با پیگیری‌های انجام شده و مساعدت بخشدار و رئیس شورا طرح هادی در منزل آباد اجرا شد.
وی در ادامه توضیح می‌دهد: بنیاد مسکن بودجه‌ای به روستاها اختصاص داده که براساس آن باید خیابان اصلی روستاها تا ۱۰ هزار مترمربع آسفالت شود، ولی روستای ما را ۱۸ هزار مترمربع آسفالت کرده‌اند که واقعاً جای تشکر دارد. پیاده روها نیز با پیگیری‌های انجام شده قرار است بزودی سنگفرش شود.
وی ادامه می دهد:در مورد آسفالت کوچه‌ها نیز ۴۰ درصد آن به عهده مردم است و هزینه ۶۰ درصد آن را دهیاری تقبل کرده است و در حال حاضر بهشت ۱۷- ۱۸- ۱۹ و ۲۰ آسفالت شده و زیرسازی بقیه کوچه‌ها نیز انجام می‌شود و در صورت همکاری اهالی بزودی آسفالت خواهد شد.
وی در مورد زباله ها می گوید از طرف شورا چندین نوبت کل نخاله‌های منزل آباد جمع آوری شده، اما متأسفانه غیر بومی‌ها دوباره نخاله‌های خود را شبانه در منزل آباد می‌ریزند.
پروانه درباره فضای سبز منطقه هم می گوید: جایی برای فضای سبز در روستا وجود ندارد و زمین های کشاورزی را هم نمی توانیم به فضای سبز اختصاص دهیم، با این حال یکی از خیرین زمینی را برای احداث سالن ورزشی در اختیار ما قرار داده که پس از انجام مراحل قانونی ساخت آن آغاز خواهد شد.

فعالیت اتوبوس مقرون به صرفه نیست
وی در خصوص نبود اتوبوس هم در منزل آباد می‌گوید: در این باره چند بار با استانداری و سازمان اتوبوسرانی مکاتبه کرده‌ایم، ولی به دلیل اینکه بخشی از فعالیتهای اتوبوسرانی را به شرکت خصوصی واگذار کرده‌اند پاسخ دادند بررسی کردیم برای ما مقرون به صرفه نیست چون ۸۰ درصد اهالی منزل آباد وسیله دارند یا کارگرند و صبح ساعت ۷ تا ۸ سر کار می روند و تا ساعت ۱۲ خیلی کم تردد انجام می‌شود حتی مینی بوس هم گذاشتیم یکی دو روز آمد و دیگر نیامد.
وی می‌افزاید: درباره دبیرستان نیز دو باب دبیرستان پسرانه و دخترانه در حال ساخت است و کارهای اولیه آن انجام شده و برای سال آینده آماده خواهد شد.
وی یادآور می‌شود: در رابطه با مدرسه دخترانه واقعاً مشکل وجود دارد، چون مدرسه دخترانه روستا بسیار شلوغ است، به همین دلیل در کنار مدرسه منزلی اجاره شده تا از تراکم دانش آموزان کاسته شود.

کلاس در آبدار خانه
به پیشنهاد این مسؤول شورا سری هم به مدرسه دخترانه می زنیم، مدیر مدرسه در مورد کمبود جا و شلوغی کلاسها به خبرنگار ما می گوید: به خاطر طرح جدید مشکلات ما چند برابر شده، به گونه ای که ما مجبور شدیم در هر کلاس ۳۰ شاگرد را جای دهیم که با توجه به فضای کلاسها کار تدریس مشکل می شود به همین دلیل منزلی در کنار مدرسه اجاره شده است.
وی در ادامه می گوید: البته ما نسبت به روستاهای دیگر وضع بهتری داریم، مدرسه پسرانه‌ما مشکلی ندارد، مشکل ما نیز سال دیگر رفع می‌شود.
مدیر مدرسه ما را به طرف کلاسهای جدید هدایت می کند کلاسها به قدری کوچک و تاریک است که نمی توانند از میز و نیمکت‌های معمولی استفاده کنند.
مدیر مدرسه توضیح می‌دهد: حدود ۴۰۰ شاگرد ابتدایی داریم، اما کلاسهای راهنمایی خلوت است.
وی سپس می‌افزاید: ما حتی از نمازخانه و آبدارخانه هم برای تأمین کلاسها استفاده کردیم و فعلاً نه نمازخانه داریم و نه آبدارخانه و قرار است با همکاری شورا سالن چند منظوره ای بسازیم و قسمتی از آن را به نمازخانه اختصاص دهیم.